Po długiej nieobecności, spowodowanej zapewne tym, tamtym i suchotami, powracam! Życie umożliwiło mi uczestnictwo we wspaniałym rajdzie (hohoh, tak, to Beskidy, wasze bystre oko się nie myli!), z racji tego przybyło mi 5milionów zdjęć i mogę nimi zasypywać nasze szare społeczeństwo (dlatego takie tematyczne zdjęcie, ja to jednak jestem).

Być może powinnam zacząć naukę biologii, bo ocena "dostateczny" samotnie tkwiąca w rubryczkach numeru 11 nie wygląda zbyt różowo (pewnie wygląda niebiesko albo czarno, nie sądzę, aby naszych nauczycieli stać było na udogodnienia, jakimi są czerwone pisaczki), ale jestem tak zmęczona niebyciem w szkole i nieuczeniem się w dniu dzisiejszym, dlatego odkładam me ukochane grzyby na potem. Co się odwlecze, to nie uciecze, jak mawiają, jednak wizja "uciecze" jest sama w sobie aż nazbyt kusząca.

Poza tym niemiłosierny ból w klatce piersowiej także nie sprzyja edukacji (wszystko przeciwko mnie, po raz enty). Pewnie będę miała zawał jak Michał z "Na Wspólnej", oj biada mi, biada. Najwyraźniej, powinnam napisać coś mądrego, bo, być może, to ostatnie chwile mojego życia. Mam nadzieję, że przynajmniej nie pochowają mnie w paskudnym granitowym grobie z kiczowatym, hipisowskim Jezusem w różowej sutannie. 

Jednak nie napiszę nic. Cóż, odejdę w ciszy, jak przystało na damę! 

Klaudia

mexicanseafood, 18 lat

Rzeszów