moje.< 3

Ciemno, mokro. Zielona ławka, moja zielona ławka. Pierwszy raz gdy tu siedziałam zobaczyłam CIEBIE. Było tak samo zimno i mokro.

-Nie zimno Ci?

-Troszkę ale kogo to obchodzi.- dziewczyno patrz w jego oczy.

-Czemu płaczesz?- zapytał.

Proszę Cię, kimkolwiek jesteś nie patrz tak na mnie. Nie chce. W Twoich oczach jest coś nie do zniesienia. Coś co sprawia że się w Tobie zakochuje! Coś co sprawia, że opowiem Ci o tym wszystkim co czuję. Odejdź! Chłopcze o czekoladowych oczach odejdź!

-Czas tak szybko biegnie. Nie zatrzyma się choć tak prosiłam. Jeśli go zatrzymasz, nie wskrzesisz ponownie.- nie odezwał się więc mówiłam dalej.- Czas jest jak piosenka. Nie da się jej zapomnieć. Czas to wspomnienie. Nie potrafię ich wyrzucić ze swojej ciężkiej głowy, która powoli mi odpada, odpadnie i stoczy się z góry, a ja będę jej szukać latami. Stracę całe życie na szukanie swojej głowy. Po omacku. Tego się boje, że bez głowy stracę wszytko. Płacze z bezsilności bo wtenczas nie będę mogła nic zrobić i stracę kontrole.

Wstałam i odeszłam. Czy on mógłby mnie zrozumieć? Stał tam sam patrząc na zieloną ławkę. Dobrze, że nie poszedł za mną.

Wróciłam do rzeczywistości. Już nie szłam, siedziałam na z i e l o n e j ł a w c ę. Może jednak go zobaczę? Będzie z podniesioną głową szedł do mnie, z uśmiechem na twarzy. Włosy spadną mu na oczy, ruchem głowy odgarnie je i wtedy zobaczę zaciekawione i mądre spojrzenie, które doprowadza mnie do szaleństwa. Za każdym razem gdy przychodzę w to miejsce przypomina mi się jakakolwiek chwila z nim spędzona. Chciałam się odciąć od tego miejsce, nie potrafiłam, nie potrafiłam zapomnieć o nim, o nas. Wróciłam do domu.

Reszta też będzie. ; }

Prosze głosujcie!

Czytajcie i jeśli wam sie podoba dam dalej.