Nawet jeśli czasem trochę się skarżę  mówiło serce  to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one właśnie są takie. Obawiają się sięgnąć po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje im się, że nie są ich godne, albo, że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki.

P.C. - Alchemik

Posesyjne lenistwo dobiegło końca. Cudowne, całodobowe nicnieróbstwo musiało kiedyś się skończyć. A teraz bezczelna zmiana planu zajęć mnie dopadła! grrr...

cóż, trzymajcie się =*

mercia, 21 lat

Łódź