Magda, 19 lat

'Wędrować.
Kiedy poruszasz się chociaż jednym koniuszkiem palca, żyjesz.
Nie szeptać. Ściany wołają!
Wspomnienia okruszać dobrym światłem.
Metalowy smak w ustach chłodzić zmrożonym sokiem z pomarańczy.
W chorobie podawać gorący napar z maku.
Rozbudzać w sobie nowy lęk, by nie skruszeć, nie zastygnąć wraz z ciałem.
Płakać, płakać. To zawsze wolno, pomimo zakazu
Tak oddajesz ból trawom,ziemi, ciepłej skórze.
Pokochać chociaż na chwile, czas taki ulotny,zabiegany, prędki jak wspomnienie krzyku.
Pokochać, by odeszła.
Ból taki realny.
Jesteś.
Oto stało się.
Takie oczywiste.
W obłedzie.
W samotności obłedu.
W obłędnej samotności szaleństwa.
W kokainie.
Umierasz.
I nic, absolutnie nic nie ochroni cię przed chorobą'