A we mnie ponuro. Wieczorem złapałam się na takim odczuciu: jak dobrze, że już skończył się kolejny dzień mojego życia.

Czuje się takim cholernym pustym wrakiem- nienawidzę tego uczucia. Wszystko uświadamia mi, że ten rozpierdol w życiu nigdy się nie skończy. Próbuję to ogarnąć, zawsze myślałam ,że tylko tyle trzeba, a teraz wiem, że nie, że to coś gorszego. Coś, gdzie nie wystarczy tylko posprzątać. Coś, gdzie nie wystarczy tylko przestać myśleć o najgorszym. Nie ułatwiasz mi tego, a dobrze wiesz, że do tego Cię potrzebuję. Codziennie bardziej boli fakt, że nie mam już na to wpływu, a moje uczucia nie liczą się zupełnie. Bez sensu jest to, co zostało tu bez Ciebie, dla mnie. Nie umiem sama udźwignąć wspomnień, nie umiem zrozumieć słów, których teraz używasz. Nie jestem na tyle dobra, na tyle mocna i na tyle mądra, by powiedzieć "idź" i dać Ci wolną rękę. Wiem, że nie tego chcesz. Ja też tego nie chcę. Ale zgubiłam się we wszystkim, teraz ciężko mi się odnaleźć. Wiem, może to banalne. I tak samo banalnie proste.. I wiem, czemu dla mnie wszystko jest poplątane. Bo kocham. 

Nie chcę patrzeć, bo wiem, że za chwilę wybuchnę głośnym płaczem. Ta ściana, ten obraz, te myśli, słowa, wspomnienia, tamten czas, tamte wakacje, tamten dzień, tamten moment, tamte uczucia, tamten TY..  Wszystko wydaje się być zrozumiałe, a nie rozumiem niczego; dlaczego ciągle jesteś, dlaczego to nie może minąć, dlaczego wciąż mnie męczy... Nie chcę patrzeć, bo nie mam siły tłumaczyć wszystkim, dlaczego jestem taka, a nie inna, dlaczego taka jest moja reakcja, dlaczego nie mam na to wpływu... Nie chcę patrzeć, bo nie

chcę widzieć, nie chcę, chcę przestać. Zawsze chcę niemożliwego...

bajka się skończyła. królewna nie wytrzymała psychicznie. 

_____

jedyne, co dzisiaj wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

Bo Tłoku wymiótł wszystkich, a Fabisz jest piękny. I pięknie śpiewa.

http://www.youtube.com/watch?v=ahHfFl2N6WA

maybenow

Jedwabne