westchnienie nad sensem...

zdjęcie takie se, syf w tle, bo malowanie.

Czemu takie zdjęcie?

Z tym się wiąże zagadka.

Miało zwrócić uwagę na jedną rzecz.

Rzecz, którą większość ludzi ma od małego a czego ja do tej pory nie posiadałam ze względów hmm sama nie wiem z jakich względów... lenistwa? Oszczędności? A może po prostu dlatego, że u mnie w domu jakoś nigdy specjalnie na to nie zwracano uwagi

Rzecz tą we wczesnych latach nabywają raczej tylko dziewczynki. Chłopcy ewentualnie też, ale to tylko z własnych pobudek i to raczej już w okresie nastoletności.

Jeśli ktoś zna mnie dość dobrze, to od razu zauważy nawet bez zgadywania.

A dla tych, którzy nie wiedzą, a rozwiążą zagadkę, serdecznie gratuluję.

A teraz właściwa część notki.

Piszę (jak zresztą zwykle), bo jest mi źle.

Prawdę powiedziawszy nie wiem dlaczego, ale zawsze kiedy coś jest u mnie nie tak, to piszę tu.

I tylko wtedy...

Nie wiem czy to ma być jakaś terapia?

A może po prostu nie ma mnie kto wysłuchać...

A może nie chcę się nikomu żalić, tak prosto w twarz?

Zawsze to łatwiej napisać, wypłakać się i iść dalej.

A może po prostu w ten sposób chcę zwrócić na siebie uwagę?

Żeby się nade mną użalano, poświęcano mi uwagę...

... pieprzona ze mnie egoistka.