zacznijmy.

bo chyba teraz mi tego potrzeba, jeszcze raz i jeszcze jeden. 

od nowa, od nowa, wciąż od nowa, aż zmądrzeję. 

to straszne, jak jedna chwila może zniszczyć wszystko.

tak samo jak jedno słowo.

wypowiedziane o jedno za dużo, lub niewypowiedziane 'przepraszam'.

to straszne że nie potrafię ugryźć się w język w porę, brnę w to wszystko.

jeszcze bardziej przerażająca jest moja nistabilność.

przeraża mnie, choć stabilność jest ostatnią rzeczą jakiej pragnę.

borykam się między dwiema drogami i stoję w miejscu, niezdecydowana, nie wiedząc co dalej, co ze sobą zrobić, jak postąpić. 

czasami ciężko wytrzymać jest mi z samą sobą, a czasami jestem jednyną osobą z którą przebywać pragnę. 

jak by wyglądało moje życie, gdybym któregoś z tamtych dni podjęła inną decyzję?

z jednej strony cieszę się, że jestem tu gdzie jestem i że jestem taka jaka jestem.

bo gdyby nie to zdarzenie, chyba byłabym taka, jak kiedyś, w dalszym ciągu byłabym śmieszną gówniarą.

a z drugiej.. z drugiej strony boli mnie, że nie ma Ciebie ze mną, że nie cieszysz się moim szczęściem, że nie pomagasz pozbierać mi się w chwilach kryzysu.

wiem, że nie można mieć wszystkiego i nie żałuję.

choć tęsknię, bardzo tęsknię, to nie żałuję.

jestem szczęśliwa, choć wracam do wspomnien, tych wspólnych.

chyba próbuje odnaleźć odpowiedź. 

odpowiedź, której się boję.

Marishia

marishia, 19 lat

Koszalin