Czas plynie za szybko. Jeszcze niedawno bylo pierwsze polrocze, a teraz mamy koniec drugiego. Jeszcze troche Gawronska! Dasz rade! Dzisiejsza notka nie bez powodu. Minely dwa tygodnie bezgranicznej radosci, napedzanej miloscia. Smialo moge stwierdzic, ze jestem szczesciarą. Slepą szczesciarą. Bo szczescie, ktore mam teraz, moglam miec juz wczesniej. Bylo tak blisko! Na wyciagniecie reki. Ale tak zapewne mialo byc. I niech ten stan utrzyma sie jak najdluzej. I - choc moja wiara kuleje - bede sie o to modlic. Moze warto. Ale co by nie wglebiac sie w bardziej osobiste refleksje, powiem tylko tyle - Karol, Ty wiesz...
