11.

dość długo zastanawiałam się czy w ogóle pisać w tym miejscu o wczorajszo/dzisiejszych wydarzeniach. nie czuję się tu tak pewnie i bezpiecznie jak kiedyś na mylogu. i chociaż nadal mam wątpliwości, chcę ten temat jakoś zakończyć i już do niego nie wracać, stąd wpis.

wiele nieprzyjemnych słów dzisiaj padło. pierwszy raz chyba, przy okazji kolejnej kłótni, zdobyłam się żeby powiedzieć matce o swoich uczuciach i żalach...

jak mi było źle kiedy potrzebowałam z nią porozmawiać, a jej nie było.

jak nigdy nie usłyszałam od niej ani jednego dobrego słowa, pochwały.

jak dostając się na 6 kierunków na studia, zamiast się cieszyć martwiłam się, że nie dostałam się na ten jeden jedyny i jak ona zareaguje.

jak z wielu rzeczy rezygnowałam wiedząc że się nie zgodzi i nie chcąc wywoływać kłótni w domu.

bez sensu to było, całe to moje ryczenie i wyżalanie się. mam się cieszyć, że ona zarabia na moje domniemane zachcianki.

czasu się nie wróci, teraz i tak nie mam ani ochoty ani potrzeby z nią rozmawiać, boli mnie tylko, że ona nie widzi (nie chce widzieć?) jak wiele złego mi wyrządziła przekładając pracę ponad rodzinę, jak wiele wymaga nie dając praktycznie nic i chyba w ogóle mnie nie zna.

chyba pierwszy raz z życiu czuję się tak beznadziejnie, mam ochotę wyjść i nie wrócić, albo zostać gdzieś na tydzień tylko sama ze sobą.