Rozkleiłam się... totalnie. Oczy mi spuchły od nadmiaru łez. Poszła prawie cała rolka papieru toaletowego (chusteczki higieniczne są mało ekonomiczne). Jutro składamy PITa i egoizmem byłoby nie skorzystanie z opcji 1% podatku. Gabi się wypiął i jak zwykle zostawił mi kwestię poszukiwań. Szukałam więc i pogrążałam się każdą kolejną chwilą.

Boże! Jakie ja... my mamy szczęście, że nasza Majula jest zdrowa, że naszym problemem jest borykanie się z katarem, kaszlem czy rozbitym czołem, a nie tętniakami, wodogłowiami, nieuleczalnymi chorobami genetycznymi i miliardami innych schorzeń, jakie muszą na swych małych pleckach nieść przez swe króciutkie życie setki innych dzieci. Biedne, nic nikomu nie winne maluszki, bezbronne i nieświadome tego wszystkiego... prócz bólu jakie muszą znosić od pierwszych dni swego życia. Czytam blogi, historie chorób, oglądam zdjęcia i co chwilę wyję jak bóbr. Okrutny ten świat... a okrutniejsze jest to, że kraj, w którym żyjemy woli rozpieprzać grube miliony na swoje luksusy i kaprysy zostawiając te maluchy na pastwę losu, a ich rodziców skazuje na rozdarcie emocjonalne jakim jest patrzenie na walkę o życie własnych dzieci.

Aż mi ręce drżą z przejęcia. Z właszcza jak pomyślę, że niewiele brakowało byśmy i my byli w podobnej sytuacji. Na szczęście, dzięki Bogu jest dobrze...

Idę spać bo dla mnie już późno. Ale najpierw przytulę się do Mai. Mam wyrzuty sumienia, że dzisiaj na nią nakrzyczałam...

makbetka

Lublin