Shot yourself in the foot again

keep walking...

__________________

Na dnie oceanu wśród glonów i małży spoczywa

Zapomniany, nie chciany, zbombardowany wrak

Nikomu nie potrzebny, dlatego czas go spożywa

Chowając swoje skarby, lecz nadzei na dryf juz brak

Leży zmurszały i się rozpada

czasami tylko głębiny fala w resztkę żagla zadmie

Coraz bardziej w muł sie zapada

z czasem zniknie, coraz niżej opadnie

Na dnie oceanu wcale nie jest samotnie

Schronienie w nim znajdują mniejsze stworzenia

Mają go za nic, bo skończył sromotnie

On im schronieniem , w tym oceanie więzienia

Leży zmęczony i bez nadzei

Czekając, sam nie wie , że czeka

patrzy cicho jak inny , jego los na dnie obok podzieli

w zupełnej ciszy, juz nie narzeka.

Jakis nurek może sie kiedyś zabłąka

Spojrzy na niego i doceni w nim coś

być może wyłowi go z tego moralnego dołka

Byc może powie, że to wlaśnie to coś

Bo co całe życie , ktoś inny czeka

Aż przydarzy mu sie szczęśliwy los

Gdy znajdziesz tę chwile, nie zwlekaj

bo tracąc wtedy glowę, uslyszysz świsty kos

Na twoja glowę spadające

Na dnie oceanu, lezy stary zniszczony wrak

Który podnieść sie marzy , by popłynąć w dal

Ale to niestety nie działa tak...

Nawet gdy go wyciagnie ktoś, doloży mu ciężką stal

odrestauruje i da nowa nadzieję

Ale to motor go juz napędzi...

Chociaż wiatr tak pieknie wieje

Zostana zawsze mu wspomnienia,

szczęśliwych czasów obrazy

lepszy juz byl czas zapomnienia

niż nowe i stare do i od ludzi urazy

Stoi w porcie juz teraz z nowymi siłami

Mało jego w nim samym zostało

Lęczą inni jego duszę slowami...

lecz on nie zapomni, jak to, że sam tyle na dnie siedział ...

                                            ... i przez kogo, tak się właśnie stało.

magik69

Warszawa