Koteczek mój.

Setny raz staram się napisać tutaj coś sensownego, niesety nie jestem w stanie skleić dwóch zdań które miałyby jakiekolwiek znaczenie, i  były godne opublikowania. Wpadłam w sidła totalnego kryzysu twórczego, z resztą kryzys wpadł w niemalże każdą dziedzinę mojego życia a resztki optymizmu i innych takich gdzieś zniknęły jakiś czas temu. O ile się nie mylę to wyparowały totalnie w momencie w którym do całego bałaganu doszedł fakt, że nie umiem rozmawiać z ***** w sytuacji gdy coś mi się nie układa, a po każdej ewentualnej rozmowie moje myśli zamieniają się w plan destrukcji totalnej kończący się aktem samozniszczenia w stylu radem z najgłupszych kreskówek emitowanych w telewizji.

Przynajmniej w szkole wszystko zdane.

Gdy uczta dobiegła końca, król,

By myśli złych wstrzymać gonitwę,

Do błana rzekł: "Klęknij tu, błaźnie,

I szybko znów do mnie modlitwę".

Trefniś zdjął czapkę z dzwoneczkami,

Zerknął na kpiące miny wkoło.

Jego gorycz skrywała farba,

Którą umazał twarz po czoło.

Schylił głowę, powoli klęknął,

Parsknęli śmiechem dworzanie,

A on wyszeptał błagalnym tonem:

"Okaż błaznowi litość, panie".

....................................................................

Zaległa cisza; król wyszedł z sali,

W ogrodzie usiadł w swej altanie

I w samotności szepnął cicho:

"Okaż błaznowi litość, Panie".

Edward Rowland Sill - Modlitwa błazna.