Sylwia Kamińska., 16 lat

dwunastego czerwca dziewięćdziesiątego piątego zaczęło się wszystko związane ze mną - rodziców natknęło imię 'Sylwia' z którym teraz żyję, a świat pojął, że łatwo nie będzie mnie ogarnąć. minęło ponad 16 lat, a ja wciąż jestem równie roztrzepana, jak kiedyś. siedzi we mnie zamiłowanie do muzyki, ubóstwiam słuchać, grać i śpiewać, co nie znaczy że umiem, nie mogę żyć bez kakao, przytulania i miłości. tą ostatnią stawiam na górze wszelkich hierarchii, stuprocentowo. mam cholernie dziwne schizy, nienawidzę fizyki i jazzu. bywam często wredna, co za tym idzie, riposty wręcz duszą mnie za gardło, przepychając się, by wypełznąć jak najszybciej z ust. nie płaczę, nie pokazuję swoich słabości - jednakże wiedz, że już nie raz chodziłam z gipsem na sercu.

Sobą.