Kliknij dwa razy w pole notki, aby edytować

to trochę tak, jakbyśmy tkwili w ohydnej zawiesinie pomiędzy szczęściem a resztą tego całego śmierdzącego gówna i wymieniali ukradkiem spojrzenia bojąc się, że szkło próbówki pęknie i wylejemy się z całą naszą zawartością do reszty podobnych nam człekokształtnych stworów embrionów kurczowo trzymających serca w kieszeniach. 

boimy się o jutro , ale to inny strach. paraliżujący marzenia, taki, co dookoła ma źródło i wybija ze słów. w strachu się płodzi, rodzi i umiera. topi się w strachu i obmywa. spowiada się ze strachem i ze strachem się kocha.

minus piętnaście i trzy dziesiąte, bo ludzie boją się ciepła.

powiedz, że jestem ptakiem.