everything goes by.

jeszcze nie wiem, co oznacza tytuł.

ale ciąglę myślę.

everything means nothing.

czuję się jak...

jak taka mała, zagubiona.

nijak, po prostu.

świadomość zmarnowanego czasu.

świadomość bycia niewporządku.

świadomość tego, co było.

i co może nadejść.

świadomość nieświadomości.

bo co to do cholery ma znaczyć...?!

chciałabym być poza zasięgiem.

obcych spojrzeń,

nieludzkich uśmiechów.

nie tak sobie wyobrażałam szczęśliwy świat.

brak obietnic jest zły.

same obietnice - jeszcze gorsze.

to spojrzenie.

wszystko, nic.

sprzeczność goni sprzeczność.

nie nadążam z uśmiechem,

czasem smutek jest szybszy.

nie zdążę zapłakać,

bo radość puka do drzwi.

huśtawka emocjonalna.

życiowa pułapka.

teraz już się stąd nie wygrzebię.

tkwiłam.

tkwię.

będę tkwiła.

po uszy.

a dlaczego...? nie mam pojęcia.

chcę biec stojąc w miejscu.

chcę zmienić wszystko kochając tę stagnację.

ale... ja naprawdę potrzebuję zmian.

nie chcę płakać, krzyczeć.

chcę złapać w dłonie prawdziwe szczęście.

wierzę w cuda, ale nie liczę na nie.

jest cudownie!- pomyślałby kto.

ale ja jestem szczęśliwa,

w gruncie rzeczy.

tylko inaczej, po swojemu.

nie skaczę z radości,

ale staram się uśmiechać do siebie.

jakby nie było.

nie zniszczę siebie od środka.

śmiać się, bawić, kochać, szanować i ufać.

pisałam tak już kiedyś.

chyba chcę tak dalej.

jak wtedy,

z placem zabaw w tle.

tak jak wtedy, kiedy nie zmieściłam się w huśtawce.

zrozumiałam, że już nie jestem małym dzieckiem.

beztroska.

chciałam, żeby dzisiaj było tu wesoło.

chciałam opowiedzieć o feriach.

ale nie potrafiłam utrzymać w sobie tego,

co do tej pory zamknięte było w szklanej szkatułce obojętności.

otworzyłam i wypadło.

żal, smutek, tęsknota i w pewnym sensie- rozgoryczenie.

i te wczorajsze kilka słów za dużo.

Na drodze życia twego jest iskierka.