51

- Która godzina?

- Tak, jestem szczęśliwa,
i brak mi tylko dzwoneczka u szyi,
który by brzęczał nad tobą, gdy śpisz.
- Więc nie słyszałaś burzy? Murem targnął wiatr,
wieża ziewnęła jak lew, wielką bramą
na skrzypiących zawiasach.

- Jak to, zapomniałeś?
Miałąm na sobie zwykłą szarą suknię
zapinaną na ramieniu.

- I natychmiast potem
niebo pękło w stubłysku.

- Jakże mogłam wejść,
przecież nie byłeś sam.

- Ujrzałem nagle
kolory sprzed istnienia wzroku.

- Szkoda, że nie możesz mi przyrzec.

- Masz słuszność,
widocznie to był sen.

- Dlaczego kłamiesz,

dlaczego mówisz do mnie jej imieniem,
kochasz ją jeszcze?

- O tak, chciałbym,
żebyś została ze mną.

- Nie mam żalu,
powinnam była domyślić się tego.
- Wciąż myślisz o nim?

- Ależ ja nie płaczę.
- I to już wszystko?

- Nikogo jak ciebie.
- Przynajmniej jesteś szczera.

- Bądź spokojny,
wyjadę z tego miasta.

- Bądź spokojna,
odejdę stąd.

- Masz takie piękne ręce.
- To stare dzieje, ostrze przeszło
nie naruszając kości.

- Nie ma za co,
mój drogi, nie ma za co.

- Nie wiem
i nie chcę wiedzieć, która to godzina

Zdecyduj się...

A ja jestem suką...

Photo by: Krzysztof K