Dla mnie to gadanie, że zielony jest kolorem nadzieii jest jakąś zabłąkaną propagandą narodzoną w ustach jakiegoś Przypadku - jakieś metr siedemdziesiąt, blond, metro. Ów Przypadek nie od święta wkracza z butami w nasze życie..

Czasem dostojnie. Z plecami opartym na jakby niespotykanie prostej gałęzi - kwitnącej od nerki dalej w górę - a sam jej koniuszek unosi wysoko jego podbródek. Że niby nie patrzy Ci w źrenicę, że niby to tylko czysty tlen. A on zabiera ten krystaliczny, otula szyby mgłą, rozwiewa włosy, pluje do herbaty. W postaci ciszy lub lekkiego wiatru. Idzie taki drągal niby pacyfista. 

Czasem wchodzi jak na rauszu, nie dba o pozory i dobre imię, które i tak splami. Winem czy moją krwią. Nie patrzy na to czy akurat mrugam, przymykam czy wytrzeszczam oczy. Poprostu przecina mi drogę, zdobiąc ją o kolejne znaki i linie na których tylko ja staję, patrzę w prawo, w lewo, czasem cofam się wstecz. To wszystko to jakaś mapa znaków / skarbów, wiesz? A przypadek zapomniał, że mam minus pół na jednym oku!

A wracając do nadzieii.. Może było ciemno, mglisto w jego głowie, albo gdzieś pomiędzy garstką ziemi i palców jego stóp, a ramionami brudnymi od kąpieli w chmurach. Wtedy wszystko co odbija zamiast pochłaniać słoneczne światło - budzi nadzieję i życie. Chociaż to chyba jedno i to samo. Zieleń odbita w butelkach.  

Nie wyobrażałeś sobie nigdy przypadku? 

Pokorcił mnie ten fiolet. Z uczuciem jakbym zjadla coś z epoki kamienia łupanego musiałam się opróżnić. W sumie to nawet może kamień był - z tym że nie oszlifowany. Rzeczywistości czym Ty mnie żywisz? Swoją drogą mam cholernie dobrą przemianę psychicznej materii. Inaczej tego nazwać nie potrafię.

Dasz wiarę, że mi lepiej po tym czymś? Gdyby nie to, że nigdy nie wiem co wstawić bo co jakiś czas to co moje odbieram do bólu krytycznie, to bylabym tu częściej dla samego pisania. Może jednak polubię kartki. Uzależniłam się od pisania o wszystkim i niczym. Wybacz.