Powiedz mi, co ja tu w ogólę robię. albo lepiej zanotuj. pamięć kręci się między mocną a złą stroną, szukając jeszcze więcej światła. odwaga czy głupota? pomiędzy krawężnikami myśli, a chodnikami słów.. o patrz jedzie tramwaj! o moment za cicho. trudno. w tę czy we w tę, jedna garstka słów nic nieznaczący pył. dla wieczności. mów więc. ja to powieszę pod wewnętrzną stroną powiek. i tylko spać mi daj. kwadransów kilka. zegar bije mnie po głowie - już dwunasta - nasta - ta. o tak właśnie ta. potem nakręcaj to wszystko od nowa. wszystkim zegarom karz chodzić w takt ziemi oscylującej pomiędzy moimi palcami. choć raz jeden jedyny. i proszę Cię bądź jak zawsze odciskiem moich palców między kartkami i stóp wbijających ziemię pod ziemię i zachrypniętym głosem w słuchawce. nawet zimą bądź. dopij poranną herbatę, utop obcasy i rzęsy w śniegu. bądź. podaj gazetę, rękę, tlen. jak zawsze wyrzuć mnie na brzeg, osusz policzki. bądź do cholery. i nie daj mi okręcić się wokół palca, tak w kółko, tak do dna. rzeczywistości - tak chyba na nią mówią. ja nie chcę być dzisiejsza. dobrze tak. już nie zhańbię Cię złym słowem tylko z pozoru miękki i słaby żywocie. a może lepiej "postaram się" najwyżej znów mnie kopniesz, trochę wyżej. naucz mnie trwać.  tylko jestem, ale idę. i Ty bądź.

Chodźmy dziś na spacer,
na przechadzkę w stylu retro.
chyba wisi coś w powietrzu
może to eksploduje metro?

Gdybym mógł zostać tu,
zasnąć w lesie Twoich źrenic,
niczego bym nie zmienił już.
gdybym mógł, gdybym mógł