Photoblog.pl

Załóż konto

2015/04/29   

 

« następne   poprzednie »
Powiększenie

Czuję jak chemiczne więzy puszczają moje nadgarstki. Zaciskają się jeszcze czasem mocniej w środku nocy, po których przy blasku porannego słońca szukam oksytocynowych siniaków. Niedługo będą jak dzwoneczkowe bransoletki, których nie mogę nosić, bo spadają mi z ręki. 

Czuję zapowiedź lekkości. Brak presji przygniatającej mnie do ziemi jak nadgorliwa grawitacja, pośpiechu, przez który przewracałam się o samą siebie, słów szpilek, egzaminów z emocji, bólu gardła od wyciskanych z niego słów. Głodu psychicznej czułości bez ocen. Wykrzywionego odbicia w społecznym lustrze. Potęgowania zagubienia w nieskończoność. To jest obok, obserwuję to jak film o końcu świata, który z zaciętej płyty odtwarza się w kinie pod powiekami. Wiesz, że czasem trzeba kilka razy umrzeć, żeby zacząć naprawdę żyć? Tak ktoś mi powiedział. 

Widzę wyraźniej, bo przestaje przygniatać mnie ciężar i wymuszać perspektywę poniżej poziomu morza. Nie krztuszę się słoną wodą, słowa mogą wypływać wtedy gdy chcą i słyszę je dobrze nawet gdy szepczę, bo muszle czczą to minutami ciszy. Przez to bardziej słyszę siebie.

Przyłapuje się na tym, że nagle zdaję sobie z czegoś sprawę. Jakby mnie olśniło! Przypomina mi się coś sprzed dwóch lat. Flashbacki wydarzeń, które miały lub nawet niemiały nigdy miejsca. Wyobrażenia, skojarzenia, fakty. Niektóre łączą się w pary, inne odbiegają w odległe od siebie kąty w mojej głowie nie zważając na pajęczynowe sidła i kurz. To aż zabawne. Robię coś co robiłam zawsze, mam wrażenie, że nic się w tym nie zmieniło, a nagle zdaję sobie sprawę, że odmieniło się w tym wszystko. Dlaczego tak łatwo się zgubić i nawet nie zauważyć kiedy to się zaczęło? 

Może czasem warto spaść na łeb i szyję, a wcześniej bardzo długo spadać. Żeby tylko nie złamać się całkiem na pół, tylko tak wiesz na pół-śmierć. Chociaż nie wiem gdzie jest granica. Chyba wędruje razem z nami.

 

 

14 komentarzy
mygerna  - 01/05/2015 13:44:27
oo ja w Bdr złapałam śliczne wydanie "Małego księcia" <3
Photoblog.PRO lentilka - 09/05/2015 7:27:47
o! ostatnio rozmyślałam, żeby go koniecznie przeczytać kolejny raz!

tako - 06/05/2015 22:42:08
Jak poskładać połamane serce?
Photoblog.PRO lentilka - 09/05/2015 7:26:49
pozbierać wszystkie kawałki, które są, rozbroić te niespokojne, niektóre zostawić i czekać aż to wszystko sklei czas, starając się jednocześnie dostrzegać nowe, pojawiające się gdzieś, być może pasujące też. tak brzydko i ogólnie, bo to od serca i wszystkiego zależy.

niikonik  - 02/05/2015 12:25:15
świetnie
espoir9  - 30/04/2015 21:24:10
Jeju cudna sklejka <3
follemadeline  - 30/04/2015 10:31:28
Słodycz aż wylewa się z Twoich zdjęć i wpisów. Dajesz nadzieję tym, co tworzysz. I wywołujesz uśmiech. I za to Ci całym serduszkiem dziękuje! <3
Photoblog.PRO lentilka - 30/04/2015 20:16:37
Teraz uśmiecham się jeszcze bardziej, to wygląda na wyjątkowo urocze nakręcające się
niebłędne koło! :>

biscourne - 30/04/2015 11:22:25
książki Austen z biedronki <3 też muszę dorwać te piękne wydania
Photoblog.PRO lentilka - 30/04/2015 20:12:41
Poluj! Ja chciałam jeszcze jedną, ale jak wróciłam kolejnego dnia to już praktycznie nic nie było :o

korralina  - 30/04/2015 0:48:31 z telefonu komórkowego
Zaczytalam się najpiękniej :3!
Photoblog.PRO lentilka - 30/04/2015 20:11:19
Mru, mru! :>

papierowezycie  - 29/04/2015 23:45:27
Słońce czy jest cień nadziei, że staniesz kiedyś przed moim obiektywem? :*
Photoblog.PRO lentilka - 29/04/2015 23:48:16
Nie zdajesz sobie sprawy, jakbym chciała strasznie!! :>

Najnowsze wpisy

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wpis lentilka

 

Wszystkie wpisy