something takes a part of me

"Noc z piątku na sobotę była dla mnie mordęgą. Nie potrafiłem zmrużyć oka, bo na każdy szelest zrywałem się z łóżka i podbiegałem do okna. Zupełnie nie docierały do mnie logiczne tłumaczenia, że jest środek nocy i ciężko byłoby, gdyby właśnie o pierwszej pięćdziesiąt dwa Kamil postanowił rozpocząć przeprowadzkę.

- Andrzej? - szepnąłem w słuchawkę telefonu.

- No, co tam? - odparł łagodny głos.

- Boję się, że przegapię moment, kiedy tutaj przyjedzie - zdradziłem drżącym tonem.

- Śpij spokojnie - prosił Dunaj - na pewno przyjedzie jutro rano.

- Jesteś pewien?

- Na sto procent. Dobranoc.

- Dobranoc.

Rozłączyłem się, a po chwili znów zadzwoniłem do Dunajewskiego.

- Obudziłem cię? - zapytałem już nieco bardziej przytomnym głosem.

- Nie. Też nie mogę spać.

- Jest już prawie kwiecień...

W słuchawce zaszemrało, jakby Andrzej zaśmiał się krótko.

- Dla mnie wszystko było wczoraj.

Nie wiedziałem, co powiedzieć. Dunaj musiał cierpieć po śmierci Adriana, a ja dopiero wtedy go dostrzegłem. Nie umiałem nawet sobie wyobrazić, jak musiał być silny. Ile trudu kosztowało go uśmiechać się do ludzi, chodzić na ostatnie zajęcia przed maturami. Mógł zostać w domu i się uczyć, ale zapewne zadręczały go wówczas myśli. Sam Daniel Czapla puścił farbę, przez przypadek wygadując się o podejrzanych snach Dunajewskiego.

- Przepraszam - westchnąłem nieco płaczliwie.

- Nie masz za co. Gdybym miał do kogo dzwonić, też bym się ratował. Znam Kamila, ale ty Adriana już nie. Nie mogę zadręczać cię problemami, o których nie masz pojęcia. Nie zasługujesz na to - dodał po chwili - sam masz swoje kłopoty.

- Jak moje problemy mają się do twoich?!

- Kuba, każdy problem jest równo ważny.

Zamilkliśmy. Nadal nie umiałem pogodzić się z jego pocieszeniem.

- Nie mogę cię tak obciążać - orzekłem w końcu chłodniejszym, lecz nadal opiekuńczym, głosem - idź spać. Dam sobie radę.

- W to nie wątpię - przytaknął melodyjnie Andrzej.

Rozłączyłem się i nagle zrobiło mi się diablo zimno.

Byłem tak zmęczony, że bez problemu zmorzył mnie sen.

Zbudziło mnie dopiero silne, kwietniowe słońce, przeciekające przez szpary w żaluzjach. Zerwałem się na równe nogi, ale silne zawroty głowy usadziły mnie z powrotem na łóżku. Jednak niestrudzenie brnąłem przed siebie, aż wreszcie dopadłem parapetu. Kurczowo złapałem się jego brzegu, mrużąc oczy. Dopiero kiedy przestało mi się kręcić w głowie, a mrowienie w nogach ustało, spojrzałem w górę, rozchylając palcami listki w żaluzjach.

A jednak na ulicy nikogo nie było. Z pewnym smutkiem, ale i ulgą, rzuciłem się z powrotem na łóżko. Odetchnął ciężko pyłkami z pościeli, które wzbiły się w powietrze.

- Jestem idiotą - jęknąłem sam do siebie.

Mimo to za tym stwierdzeniem nie poszły żadne działania."

 - Kto tam znowu rozmawia?!

 - Justyna. Sama ze sobą.

lavelite

Syberia