piszę tu, więc musi być źle :]

wyciszyłam telefon, leżę na łóżku, piję herbatę w ulubionym kubku, a obok mnie biologia po francusku i francuski. pomijając to, że jest sobota wieczór niby wszystko jest normalnie. zauważ - niby. rzucając telefonem rano wyłączając budzik, tuszując rzęsy, parząc się kawą, spiesząc się do domu, siedząc w klubie, pijąc drinka, biorąc prysznic ; nie jest tak samo, nie jestem tą samą osobą. sama nie wiem kim jestem. kurwa mać. co się zmieniło? w nas wszystkich? dorośliśmy? chyba o wiele za szybko alo zbyt intensywnie. z jednej strony nigdy nie chciałam żyć, przejmując się tylko sobą, odklepując swoje w szkole, w domu,a wieczorem odreagowac i rano od nowa. z drugiej jako trzynastoletnia siksa marzyłam o byciu w dobrym liceum, wysokich wynikach, zadowoleniu rodziców, a zarazem bycią niegrzeczną dziewczynką. wyszło mi to wszystko jak nic innego. ale za nic nie daje nawet uśmiechu na twarzy.

nie mogę siebie odnaleźć.

dziękuję, dobranoc

Iga

ladameduneige

new dąbie city