Styl domyślny jest włączony. Wyłącz go teraz.

Gdy czasem idę przez swe miasto Widzę je szare i z betonu Ale gdy idzie pora nocna Słońce - król nieba schodzi z tronu By go ustąpić księciu nocy Bladą poświatą oblanemu Wtedy w niemocy i rozpaczy Chmury królowi kochanemu Mącą kolory, a nieba brzegi Malują słońcu złociste piegi A ja by nie psu tego obrazu Stoję i patrzę i ani razu Nie mrugnę okiem, bo wtedy bloki Chcące osiągnąć szczyt wysoki Są niczym chmury - pomarańczowe Wszystko co szare jest kolorowe I gdybym tylko oczy zamknęła Wszystko by znikło a czerwień nieba Byłaby znowu taka szarawa... Albo tez czarna.. czarna jak kawa... Dlatego stoję, stoję i patrzę Stoję przy oknie i sie nie ruszam I tylko w niebo mi sie wyrywa Ma rozmarzona, milcząca dusza...

kyriellen, 21 lat

Warszawa