racja ?

Nasze przyjaźnie kreują nasze charaktery. Ciekawa jestem ile z Was, przytaknie na prawdziwość tej wypowiedzi. Mam nadzieję, że znaczna większość, no... chyba, że jesteście na tyle odważni, żeby się ze mną nie zgodzić.

Jaka jestem, każdy wie. To jeden z moich najśmieszniejszych żartów. Jaka jestem, możecie się jedynie domyślać. Chociaż jest jeszcze jedna droga. Poznajcie moich przyjaciół.

Podążając w stronę tematu...Ja nie widzę obrazu siebie w grupie oazowiczów. Nie widzę siebie także w grupie cudownie uzdolnionych, ani też w tej grupie, gdzie znajdują się wszyscy Ci, z którymi witam się na ulicy, bo mama mnie nauczyła kultury. To jaka jestem, zawdzięczam wspólnym wieczorom, wstydom, kłótniom, rozmowom, płaczom, milczeniom, wymiotom, spacerom, telefonom moich kompanów. To, że momentami kocham czarnych, to że warkot silnika motoru wzbudza we mnie podziw, to że potrafię być wrażliwa, potrafię też powiedzieć krępującą prawdę, czy pamiętać i tęsknić na odległość, to wszystko zasługa ludzi, z którymi czuję się lepiej, niż nawet wtedy, gdy jem ulubioną czekoladę. Okej, bez przesady. Porównajmy to może i nie licytujmy się z moimi uzależnieniami. 

Wiem, że bez Nich, nie byłoby tego tekstu. Patrząc na siebie w lustrze, widzę nie tylko piękną kobietę 8) ale i osobę, która składa się ze swoich przyjaciół . Nie, nie...nie mam ręki od jednej, a od drugiej lewy pośladek. Chodzi tutaj o cechy osobowości. Dały mi w prezencie 0,01 siebie. Za co dziękuję. Bo mówiąc całkiem poważnie-  jestem z siebie dumna.

Gosława

kwasnelizaki

Gorzyce