waiting.

Dziwne, kiedyś tak blisko, dziś tak obcy ludzie. Czy przyjaźń istnieje? Tak, ale nie każdy człowie zna jej znaczenie. każdy inaczej interpretuje.. boli tylko, ze zmienia swoj pogląd z czasem. kiedys wszystko bylo inaczej, a moze to ja dopiero teraz zobaczylam ta drugą stronę? nie, watpie.. ludzie sie pozmieniali. nie wszyscy, ale niektórzy. traktowanie kogos jak brata/siostre, bratnia dusze, jak drugiego siebie, a potem? a potem cierpiec, bo ta osoba np odchodzi. tak nie powinno byc. jak ktos sie pojawia... niech zostanie na zawsze,a bynajmniej nie odchodzi ; od tak, z nudow ;. w takim momencie zastanawiam sie, co to wgl bylo. przyjazn? udawanie? iluzja? wydawalo mi sie, ze jakas wiez. pamietam jeszcze wszystkie rozmowy, pamietam poczatki tej znajomosci, plany. smianie sie do łez z niczego. płakanie, nie mozna bylo powstrzymac łez, uczucia brały gore. wydawalo sie, ze to prawdziwy przyjaciel, skarb.. ktorego nigdy nie stracimy. osoba, ktora nie odejdzie, przeciez tyle razy sie zarzekaliśmy.a  teraz co jest? prawie, ze obcy sobie.  to czasowe? moze. a nawet jesli, to boli, bo nie chce stracic takiego kogos. mimo wszystko. ale przeciez nie powiem tego, bo po co, to nie ma najmniejszego sensu. jesli mam sie nie odzywac, nie bd. nie bd sie narzucać, tylko przykro mi, bo naprawde żaluje takiego przebiegu zdarzeń. jeśli to była/jest przyjaźń, to  moze to taki 'kryzys' jesli nie, to nie rozumiem co to było. bo takich osob, jest bardzo malo, nieliczni, wyjątki. co jak co, ale przyjaźń też bardzo sobie cenie. choc w sumie.. czy to mozliwe, by bylo jak kiedys? nw, zbyt duzo sie zmienilo, niektóre sprawy na lepsze, wychodze na prostą, chce by zostalo jak jest, dobrze. ale to, te zle sytuacje z przeszłosci zostawily ślad teraz. jestem pewna, nie umiem okazywac uczuć. nie umiem, choc chce. i nic z tym nie moge zrobi, bo to jest silniejsze ode mnie. jedynie co, to czasem, gdy czlowiek wybuchnie, a tak.. ktos ma sie domyslac? to tez dobre nie jest. dobrze, ze tylko te uczucie, taka swiadomosc, ze jest ktoś, kogo sie kocha, i ze ten ktos, kocha nas po mimo wszystkich wad.. cholernie pomaga. tak, sa te chwile słabosci, strachu.. co jesli to, tamto. a co jesli cos sie stanie. coś nie tak... ale jesli czlowiek bd myslal tylko o negatywnych rzeczach, to nie dostrzeże tego, co moze dać nam szczescie, i własnie to szczescie przegapi. a nie warto. ja je odnalazłam, nie chce nigdy zgubić, nie mam zamiaru, bede o nie walczyła jesli bedzie trzeba, te szczescie lezy w moim sercu i przybralo postac osoby, bez ktorej nie widze swiata. przywiazałam sie. i sie z tego ciesze. boli tylko, że jeśli jedne sprawy się układają, drugie sie muszą sypać. nie chce nikogo tracić, kosztem drugiej.. wiec jesli widzicie, ze cos sie dzieje, sypie.. nie trzymajcie tego w sobie, mowcie o tym. nie oddalajcie sie od siebie.. bo pozniej moze byc jak być. i niegdys tak bliscy przyjaciele, za jakiś czas, mogą stać się sobie jak powietrze. nie chce, by tak  się  to skończyło..

http://www.youtube.com/watch?v=A3I1xI_eZGQ

waiting..

Mamy w życiu ludzi, dla których zrobilibyśmy wszystko. Są dla nas najważniejsi, zajmują w naszym sercu miejsca z podpisem 'vip' nawet bez biletów, które w tym wypadku są zbędne. To oni są naszym życiem i bez względu na to, co robią jesteśmy po ich stronie, chociaż nie zawsze się zgadzamy. Czasem przytulimy, żeby powiedzieć jak bardzo nam przykro, ale potrafimy opieprzyć za to, co robią źle. Nie chcemy, nie możemy, nie potrafimy ich zostawić, bo wpisani w bieg naszego życia pozwalają nam oddychać. Dobrze, że są, gorzej, gdy ich nie ma..

http://www.photoblog.pl/poemsaremyoxygen/114481675/wiez.html

kuumaliinka

Ośno Lubuskie