pół żartem - pół sercem.

dzieje się czasem tak

że ucieka mi autobus sprzed nosa

i sprzed oczu

które już płaczą.

autobus odjeżdża

ale ja mam w sobie coraz więcej sił

by za nim biec.

nie wiem czym jest

i jak wygląda kolejny przystanek

ale wiem że zdążę tam przed moim autobusem.

mój autobus.

wozi mnie tu

i tam.

wozi też z powrotem

choć w tę stronę to nie zawsze.

właściwie lepiej

gdy nie trzeba nam wracać z powrotem ...

bo ludzie, to nie lubią powrotów.

owszem - może i kuszą one barwami,

które błyszczą w te i każde inne strony.

może przygrywa im najromantyczniejsza z nut.

może i rabacik - sprawa kusząca.

nie     nie      nie    nie     nie.

powrót będzie zawsze tylko powrotem.

powrót jest przyznaniem się do błędu,

a ludzie tego nie lubią. wstyd im, czyż nie?!

powrót jest upokorzeniem przed samym sobą i -

co najśmieszniejsze - nie odkryto jeszcze w jakim celu?!

powrót jest umniejszeniem błędów -

takim trochę udawaniem.

powroty - zawsze dokądś, do kogoś, ale wiecznie bez celu.

bo gdyby tak nauczyć się żyć jak empetrójka?

zajmować mniej miejsca niż kaseta magnetofonowa

i być wytrzymalszą niż płyta audio?

dochodzi się do perfekcji przecież krok po kroku.

kiedyś ludzie słuchali miłości ze swoich ust.

potem pomagał im w tym gramofon,

kasety, winyle, cd, mp3, mp40936792368

i teraz o miłości rozmawiamy na jutjubie.

ale Ty wyrzuć ze mną wszystkie płyty, kasety, nagrania -

niech dźwięk miłości będzie

pieprzem ostry,

czekoladą powabny,

kawą mocny

i życiem wieczny niech będzie ten dźwięk.

wsadzam czasem głowę do lodówki

i śpiewam do konserw, że

aj łona dens łif sombadi!