Artistico fantastico

Powiedzmy sobie szczerze - spełnienie artystyczne bez żadnych umiejętności w tym kierunku nie ma szans zaistnieć.

A silenie się na jego osiągnięcie marnując prawie cały tydzień to beznadziejne rozwiązanie.

Tak cenny czas, jej, jak ja totalnie nie doceniam tego czasu który mam, jak on mi przecieka przez palce, ucieka i nie pozostawia po sobie nic prócz żalu.

W imię czego?

Jakiejś szlachetnej idei o rozwoju na każdej życiowej płaszczyźnie..?

O odpoczynku od nauki, wyzwoleniu piękna własnych myśli z okowów szkolnych form?

A jeśli uczenie się sprawia mi przyjemność i daje mi więcej niż nędzne próby spełnienia artystycznego, jeżeli wiem, że wykorzystuję mój czas lepiej właśnie w ten sposób...?

Druga sprawa -  Leżąc przed telewizorem do góry brzuchem jestem w swojej młodzieńczej formie, rodzic przechodzi i myśli " o tak, ona ma ferie, przykładna nastolatka". To że "są ferie" i "mamy wolne" nie oznacza,że wszystko jest lepsze od uczenia się. Że nie mogę nawet o tym pomyśleć bo zaburzę jakąś dziwnie przyjętą równowagę.

Czy to właśnie nie te osoby, które chcą odpoczywać za wszelką cenę, "wykorzystać" czas "wolny od szkoły", są ujętę w szkolne formy? Czy to właśnie nie one ulegają przyjętym standardom, że ferie są czasem odcięcia się od wszelkiej nauki i oddaniem własnemu artyzmowi?

Tak, trochę zazdroszczę wam, którzy piszecie wiersze, malujecie, gracie koncerty, składacie filmy robicie zdjęcia... Życzę pełni sukcesów.

Niestety moje próby popadnięcia w artyzm i oderwania się od rzeczywistości spełzły na niczym, może dlatego jestem tak sfrustrowana i być może dlatego też to piszę, haha - usiłuję wyjść z twarzą spod wielkiego wyrzutu sumienia o zmarnowanym tygodniu.

---------------

Z resztą -

Nie mam zamiaru tracić czasu na mój artyzm, którego nie ma, lub którego nie znajduję, kiedy jest tyle ważnych rzeczy do zrobienia.

Szukanie go trwa zbyt długo.

---------------

Wydaje mi się że gdzieś popadłam w paradoks i znów uwięzłam w słowach "ależ to jest absurd..".