Dlaczego zawsze, kiedy powinnam coś powiedzieć nie mam zielonego pojęcia co?

Dlaczego zawsze marnuję swoje szanse ze strachu przed ich zmarnowaniem?

Dlaczego uciekam przed tym co dobre, a w sumie to przed wszystkim(i)?

Dlaczego narzekam na brak prawdziwych przyjaciół, a siedzę zamknięta w pokoju któryś tam tydzień? 

Może tylko sobie wmawiam, że świat jest do niczego. 

Może to ja. Może na pewno. 

Chcę rzeczy i osób, na które nie zasługuję. 

Chcę nie musieć przepraszać za siebie, chcę czuć się w porządku wobec innych.

Nie wychodzi, nie wyjdzie.

Chcę móc Cię przytulać. 

Chcę móc patrzeć się na Ciebie i odwracać wzrok, kiedy Ty spojrzysz. 

Chcę Twoich dłoni, Twoich ust, Ciebie. 

Chcę wreszcie nie tęsknić. 

Jakie to żałosne rzygać swoimi rozterkami na fotoblożku.

Ogarnąć się, ogarnąć do cholery.

http://www.youtube.com/watch?v=zp_7wYh2_L0

http://www.youtube.com/watch?v=dNSpjP19wAo

kotkolwiek

Gniezno