Oh, hi.

It's me again.

Nagromadziło się we mnie dużo złych uczuć. Więc przepraszam jeśli kiedyś spotkam kogoś z Was i zrobię coś co Was urazi, raczej nie będzie to moim zamiarem. Po prostu niektóre uczucia szukają ujścia i potrafią ujść nagle i niespodziewanie, nie lubię tego, no ale cóż, nic z tym nie zrobię. Nie lubię też kiedy ktoś w dniu, kiedy się z kimś kłócę pokazuje mi coś, dzięki czemu mam ochotę pokłócić się z tym kimś bardziej, albo w ogole zerwać kontakt. A nie powinnam, co nie? Mieć takiego uczucia, takiej chęci. Ale co poradzę, że kiedy ktoś ma mnie w dupie to chcę mu uprzykrzyć życie. I nic nie da przepraszanie mnie. Nie lubię się z kimś umawiać a potem czekać jak ten kretyn, bo ta druga osoba sobie poszła do planowanego miejsca docelowego nie czekając na mnie, tym bardziej nie dzwoniąc i informując o tym fakcie. A nawet się nie pokłócisz bo dostajesz w twarz betonowym klocem z napisem "Pogadaj sobie, mam Cie w dupie".

"Bo mnie zabolało że tak powiedziałaś!"

...A mnie to już boleć nie może..?

Najwidoczniej nie...

Sobie co najwyżej sama tu pogadam, a co. Przynajmniej to czarne pole z literkami nie uśmiecha się wrednie, co prawda ma mnie w dupie, ale może bo jest martwe.

A żeby nie było, że się czepiam, to nie ja wymyśliłam miejsce i czas spotkania. A argumentowanie "bo nie doczytałem" jest najgłupszym z możliwych. Potraficie "nie doczytać" czegoś co sami napiszecie?

Tak... Jestem zła... I w dupie mam przeprosiny bo słowami się za takie rzeczy nie przeprasza... Kupowaniem na siłę jedzenia też nie. :]