Śnił mi się Bajkał wielki dziś..

Cały dzień chodziło mi po głowie "Źródło" Kleyffa. I tak marzycielsko mi było. I wyobraźnią przenosiłam się do wielkich Fińskich jezior, lasów, niebieskiego nieba i ciepłych letnich nocy. Finlandia... zawsze marzyłam o podróży do krainy "małych trolli". Kocham jeziora, nieskalane ludzką obecnością. Kocham lasy, które człowieka nie widują zbyt często. Kocham świadomość, że moje marzenia są na wyciągnięcie ręki, że wystarczy po nie sięgnąć. Że kiedyś wciągnę czyste, wiejące z gór, powietrze, nad tym najstarszym i najpiękniejszym... błękitnym okiem. Wiem, że kiedyś tam pojadę - sama czy z kimś. Nie chcę umrzeć, nie czując wcześniej chłodu tej krystalicznej wody.  Smutno mi tylko, że powoli zatraca dzikość i staje się najzwyklejszą atrakcją turystyczną dla pragnących pochwalić się niecodziennymi wakacjami. Bez respektu, do czegoś co daje w tamtej okolicy życie, od milionów lat. Bez duchowej refleksji, nad tak spektakukarnym dziełem natury.

Hah, dziwne mam marzenia... Przecież każdy marzy o samochodzie, szczęśliwej rodzinie, zdrowiu i długim bogatym życiu. O dobrej pracy. Co tam jakieś durne zbiorniki wodne u Ruskich.
Szkoda że nie wszystkie marzenia zależą od nas.
Chciałabym, aby TO trwało.
Ale pozostaje tylko żyć z dnia na dzień, bo nie ma sensu zamartwiać się o coś, co i tak od nas nie zależy. A jeśli coś od nas zależy, to po co się zamartwiać? Wystarczy wziąć się do roboty!
Wszystko rozbija się o nasze 'niechcieje'. Zamartwiam się o studia, a wolę pooglądać demotywatory niż zeszyt z biologii. Ajaj, my ludzie jesteśmy jednak zabawni :)


I... zauważyłam. Kocham nocno-leśno-gwiezdną samotność. Tą samotność pachnącą świeżą trawą albo żywicą i igłami. Ozonem i mokrymi ubraniami, letnim deszczem. Ale w sumie... największą radość sprawia mi, gdy mogę to szczęście, którym się nasyciłam w samotności, podzielić później z kimś innym.
Taki troszkę bełkot w sumie ta notka...
A co tam.

There's a rainbow around the moon

Zdjęcie Kuby, z zeszłorocznego Rainbow