In secula seculorum

Żuraw przy niebieskim szlaku z Wołosatem na Tarnicę (w tle). Troszkę przed szóstą.

I było się w Bieszczadach. Trochę za krótko, nie było mnie na każdym szlaku i na dodatek nie zdążyłam tak całkowicie zaprzyjaźnić się z bieszczadzkim aniołem :) Ala nie ma co, codziennie pobudka raniutko, aby szybko wyjść na szlak. Nagroda - zero ludu, rześkie i chłodne powietrze. Jeden dzień był dosyć męcząc:- Tarnica - Halicz  - Rozsypaniec - Wołosate. A oprócz tego, gdy wesoło wracało się już do kwatery, trzeba było jeszcze wysilać gardło i pocieszać już zmęczonych pieszych...

Jeszcze innego dnia, w chmurach, wspinałam się na Połoninę Caryńską. Tylko momentami wiatr się zmiłował, rozsunął na kilka sekund chmury i ukazał kawałek lasu gdzieś na dole. To było niesamowite. Tak dla otuchy nuciło się jeszcze stare dobre piosenki ;)

Była też jazda na hucule - świetna.

Potem kilka dni z Zamościu, koniki polskie i do domu.

Jeszcze się okazało, że Misiek chorował... Temp. 40 stopni, antybiotyki... na szczęście teraz jest ok.

Pozdrawiam.

In secula seculorum!

^{Ale czuję jakiś niedosyt na zdjęciu... ech ;)}

karpienka, 16 lat

zapomniana wioska na warmii