Powrót do końskiej rzeczywistości powalił mnie na kolana.

Jak poszłam na padok po Johna, nie mogłam uwierzyć w to co widzę,

konie, które przed wyjazdem wydawały mi sie duże, nagle wygladają jak źrebaczki,

prowadziłam Johna i przyglądałam się, czy to aby mój koń?! Niesamowite wrażenie...

Szybkie czyszczenie i masażyk...

widziałam po Johnym, w których miejscach najbardziej mu się podobało, bo schylał głowę i robił dziubek,

w innych było mu wszystko jedno, wolał rozwiązywać sobie uwiąz co opanował do perfekcji

i zrzucać wiszący obok szalik...

zanim zacznie mi to wychodzić jak należy, bez ściągi to trochę potrwa, ale mamy czas

johnigosia, 1 lat

sobótka