przemyslenia i chooj

Nie chcę narzekać, ale to życie jest do kitu.

Po cosię tyle stresować,męczyć?

kiedys i tak każdy umrze.

To co dobre i wartościowe zajmuje w życiu człowieka bardzo mało miejsca.

Dlaczego?

świat jest tak skonstruowany, że niestety albo masz wszystko albo nie masz nic.

Nie mówię tu o rzeczach materialnych, bo nie o to tutaj chodzi.

Nie rozumiem egzystencji człowieka a mianowicie po co żyjemy,

skoro zewsząd doświadczamy przykrości, zawiedzenia i brakuje nam perspektyw?

Nasze życie nie będzie nigdy takim jakim go pragniemy i albo to popierdolisz i żyjesz dniem powszednim,

zabijając w sobie plany i marzenia albo usilnie starasz się coś wskórać, co właściwie nie zawsze przynosii pożądany skutek.

Jednym słowem: katastrofa.

Próbóję jakoś wyprostować swoją ścieżkę ale nikt nie chce dać mi szansy.

Nie chcę wygłaszać mylnej prognozy, ale obawiam się że w tym kraju to marzeń nie spełnimy.

jibunkakumei

Kraków