cześć.

o co mi chodzi?

o nic, nie dzieją się tragedie, życie psize zaskakujące scenariusze, ale mimo wszystko nie ma w nich psychopatycznych morderców i trąb powietrznych, są psychopaci i ludzkie trąby, osoby zupełnie niegodne zaufania i banda idiotów. płaczę, drę szaty i wyrywam włosy z głowy, ale tak na prawdę jestem tylko kolejną nastolatką wyolbrzymiającą wszystko, co zastanę na swej drodze. faktycznie, doświadczyłam spraw niebywałych i okropnych, patologicznych i przrażających, ale jakby na to nie patrzeć, ludzie funkcjonują w milion razy gorszych warunkach. tak, funkcjonują. z zszarganą psychiką i trzęsącymi się dłońmi, tikami nerwowymi, koszmarami w nocy i za dnia, ze spaczoną emocjonalnością, nieufni i niezdolni do miłości.

ze mną nie jest tak najgorzej, nerwica odzywa się, ale to przecież złote czasy dla tej przypadłości- nie ma o czym gadać. dziwnie postrzegam ludzi i ciężko mi ufać, jestem wiecznie podejżliwa i zdradzona, marudna i niezadowolona.zaspana i nieszczęśliwa  bawię się, wypuszczam z płuc dym i mieszam krew alkoholem, śmieję się i krzyczę, ale to wszystko nie z hedonistycznych pobudek, a przez instynkt samozachowawczy. dom i samotność, cisza i myśli bardzo szkodzą indywiduom mojego pokroju. jaka szkoda, taka już jestem zmęczona.

bez sensu.

jezusicku, 19 lat

Warszawa