Czasami przychodzi taki czas kiedy trzeba wszystko położyć na jedną kartę i zdecydować co dalej. Czasami jedna strona musi odpuścić. Myślę, że tym razem szczęście przyjdzie z czasem, niestety nie od razu. Może to i lepiej, a może nie, nie wiem. Nie bardzo nawet wiem jak określić to jak się czuję. 

Jaka jest różnica między tym co słuszne, a tym co potrzebne? Albo jeszcze lepiej, tym co nieuchronne a tym na co można wpłynąć? Nie wiem. Wiem tylko, że życie nie jest sprawiedliwe. Że nie zawsze ta najukochańsza osoba może nam dać to, czego potrzebujemy. I że jesteśmy skłonni do największego poświęcenia byle tej osoby nie stracić. Kosztem własnych uczuć, samooceny i potrzeb. Ale może to i lepiej. Może na tak silnych fundamentach trzeba budować związek. Może trzeba się poświęcić, pocierpieć, schować do kieszeni swoje racje, argumenty i przekonania. Trzeba sobie tylko odpowiedzieć na pytanie czy tak da się dalej cokolwiek budować. Czy można żyć w przekonaniu niezrozumienia, czy można zdusić w sobie swoje argumenty żeby uniknąć dalszych kłótni, żeby po prostu być razem. Ja jeszcze nie wiem. Ale mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

Bardzo chcę żeby ten dzień się skończył. Żebym obudziła się jutro i stwierdziła że nic mnie nie obchodzi co czuję i myślę, że racja jest po drugiej stronie, nie po mojej. Chcę żeby mi się to udało, chcę to zrobić niekoniecznie z przekonania, że to prawda, ile z potrzeby bliskości, miłości.. Nie wsparcia. Wsparcia nie chcę. Wsparcie każdy pojmuję inaczej. Nie chcę już nigdy się rozczarować. Nigdy nie czuć się zawiedziona.

Prawda jest taka, że jesteśmy gotowi tworzyć związek i żyć na takich warunkach jakie postawi nam osoba bardziej od nas skłonna do rozstania. Bo wtedy jesteśmy w stanie zrobić wszystko. Bo nie chcemy stracić części swojego serca, mimo że część nas samych tracimy w momencie przystania na te warunki, nie do końca zgodne z naszymi przekonaniami.

I to nie jest obojętność. To jest wiara w to, że kosztem po części nas samych jesteśmy wstanie stworzyć coś lepszego. 

Nicole Devetzi

jakietojestglupie, 93 lata

Komorniki