Dawno temu z Jagódką. ;)

Nie mogę spać. Myślę. Już nawet wyłączyłam telewizor i komputer po obejrzeniu trzech filmów. Ale nie mogę. Przewracam się tylko z boku na bok, więc postanowiłam pomyśleć i się "wypisać" tutaj. Obejrzałam dziś, zupełnie przez przypadek, film dokumentalny o amerykańskim małzeństwie, które w 1997 roku adoptowało pięcioro dzieci z domu dziecka w Szklarskiej Porębie. I zaczęłam się zastanawiać. Niby wiem, jak zachowują się dzieciu, które zostały odrzucone, czy skrzywdzone. Ale dopiero po obejrzeniu tego filmu zdałam sobie sprawę z tego, że to ja będe musiała się nimi zająć. To ja będę odpowiedzialna za ich edukację, za to kim się staną, jakimi będą ludźmi. I zaczęłam sie bać. Nie, nie bać, bardziej myśleć o tym, co muszę zrobić, by mieć szansę na to, by stać się rodziną, wsparciem dla takich dzieci. Postanowiłam pogrzebać, poczytać na czym polegaja procedury związane z adopcją, w ogóle z założeniem rodzinnego domu dziecka. A jestem gotowa zrobić wszystko. Tak, tak. Wiem, że jeszcze nawet liceum nie skończyłam, ale naprawde chcę to zrobić i wiem, że moje decyzje już teraz mają wpływ na moje życie i to, czy będą w nim jakieś małe istotki, które potrzebują zainteresowania, miłości, wsparcia, rodziny. 

Zaczęłam też myśleć o tym, co dalej? Nie mogę przecież żyć z hasłem "jutro pomyslimy, co zrobimy". Postanowiłam poukładać, uporządkować sobie wszystko. Po swojemu. Muszę tak rozłożyć czas, zeby starczyło go na to, co kocham, co mnie jara i na to, co konieczne, czytaj: nauka. Chcę skupić się na szkole, żeby końcowy wynik zadowoloł przede wszystkim mnie. Chcę dać się pochłonąć radiu INDEX i  przygotowaniom do PWST. Myślałam o wolontariacie w domu samotnej matki, ale najpierw zobaczę, czy sobie poradzę z tym, co już mam na głowie. Chcę tez znaleźć chwile na spotkania ze znajomymi, np. Krzysiem.  Wiem, że dam radę. 

http://youtu.be/ghcUthLxLzE

Jaga

jagatka13, 19 lat

Rzepin