Nie ma nieba.

Jest wiosna, jest dużo książek. Jest niesamowita chęć czytania, mogłoby być więcej czasu, ale akurat na to jakoś szczególnie nie narzekam. Czytam przedostatnią książkę Sparksa, jeszcze tylko jedna, której nie mogę nigdzie zdobyć. Ale zdobędę, bo kto, jak nie ja? Obecnie znaleźć mnie można tu: lubimyczytac. 

Jest wiosna, są słoneczniki. Wariuję, one są takie cudowne, mogę patrzeć na nie godzinami i się nimi zachwycać. Piękny widok. Jak można ich nie kochać?

Do niedawna nie ufałam ludziom, którzy biegają. Teraz nie ufam ludziom, którzy lubią język niemiecki. Niemiecki to zło, nie ma gorszego języka na świecie. Jeszcze słodko, jak jestem zmuszana do jego nauki. Fu niemiecki, fu.

Jest wiosna i powinno być dobrze. Czy ja pomyliłam pory roku? To jest chyba jedyne wyjaśnienie na to, co dzieje się wokół. Chcę wakacji, chcę ogniska, chcę sierpnia. Perspektywa tego jest jakaś milsza, lepsza i wspanialsza. Tak czasami smutno, bardzo smutno i jakoś dziwnie, inaczej. Wciąż udajamy, bo nie chcemy widzieć tych szarych łez. I to ściskanie w dołku, dziwne, nieznane uczucie. I te różne myśli i te niektóre chęci. Dziwnie jest, bardzo dziwnie. A Ty żyjesz przemilczając ból.

I tylko dla Ciebie zacznę wszystko jeszcze raz...

Kurek i Jego kontuzja niezbyt dobrze wróżą. To samo z Nowakowskim. Oby się poprawiło do Katowic. Ogólnie ta Liga Światowa w moim odczucia jakaś inna, dziwna. Inne uczucia, wszystko inne.

JESTEM DZIWNA.

P.S.: Write me.

Nie, bo tu nie ma nieba.

Jest prześwit między wieżowcami.

A serce, to nie serce,

To tylko kawał mięsa.

A życie... jakie życie?

Poprzerywana linia na dłoniach.

Magdalena

iksowa, 16 lat

Suwałki