ignaacy

Ile Mnie we mnie

Byłem, jestem i będę tu przecie
Czy w szarym kubraku dla niepoznaki różnienia
Czy w artysty tiarze innym na świecie
Niewyzbyty marzeń i miłości prawa istnienia

Ubieram w literową szatę pokoleń idee
Czy to dla skarbca pamięci
Czy dla drżeń ukojenia chcę
W nich odnaleźć dla nowych wyzwań chęci

I niczym wiatr pędzący przez morze
Szarpany żagli nienasyconych zgryzotą
Niezatrzymany w wyścigu po ostatnią zorzę
Tak borykać się przychodzi z tęsknotą

Nie znając dnia szczęścia wschodu
W ciągłym zadumaniu śnie pogrążony
Wiecznym palonym ogniem bliskości głodu
Z nadzieją na ustach optymizmem nieznużony

Z wiary czerpiący źródła kojącego
Z niepowodzeń drwiący cierpliwością
Podtrzymany przed upadkiem niosącego
Serce ufne w otchłań zwaną zawiścią

1.12.08.