The end

          Zawsze przychodzi taki czas, kiedy zaczynamy patrzeć na świat troszeczkę inaczej, ponoć to się nazywa dorosłość. Mam chwile zwątpienia, że chyba i mnie to w końcu dopadło. Nie chodzi tu o jakieś wyprowadzanie się czy picie do nieprzytomności, bardziej o perspektywę z jaką patrzę na świat, o realia życia codziennego, o sposób istnienia w świecie. Photoblog był moją grupą wsparcia, początkowo jako miejsce pozdrowień i zwykłego przekazywania codzienności  z czasem stało się moją małą skarbnicą wspomnień, szkatułką uczuć, puzderkiem sukcesów i porażek. Uwielbiam czytać wpisy, gdzie wystukiwałam swoje uczucia, głębokie przeżycia, mają one tą płynność słów. Wyobrażacie sobie, że prowadzę go od października 2007? Od gimnazjum, przez liceum, po studia, każde wakacje, zwłaszcza Cieplice. Chłopak za chłopakiem. Piosenka za piosenką. Szpital za szpitalem. Miłość za miłością, a raczej za miłostką. Niewiarygodne.  Lubię podsumowania roku, lubię wspomnienia i zdjęcia, które wraz z wpisem je utrwalają. Gdybym miała zliczyć ludzi, którzy są uwiecznieni w słowach lub na zdjęciach, zebrałaby się ładna grupa.  Obiecałam sobie kiedyś, że nie będę nigdy niczego żałować, never say never& Nie ma decyzji, która nie pociąga za sobą konsekwencji.  Gdyby ktokolwiek powiedział mi w 2007, że za cztery lata moje życie będzie wyglądać tak jak wygląda- wyśmiałabym go.  Choć wtedy nie znałam jeszcze wielu uczuć.

          To niewiarygodne jak jedne wakacje mogą zmienić Twoje życie, jak hierarchia wartości może ulec zmianie. W przeciągu całego życia, nie czułam tyle, co w przeciągu 3 miesięcy , nie zrobiłam tylu rzeczy, co w przeciągu tych 3 miesięcy.

          Wszystko uległo zmianie, a tęsknota za tym co było, jest naturalną koleją rzeczy.  Choć mam świadomość, że tęsknota odzwierciedla jedynie wyidealizowany obraz sytuacji, osoby. A my jesteśmy tylko (AŻ) ludźmi i mamy do niej prawo!

          W lutym, Mama powiedziała, że będzie to najważniejszy rok w moim życiu- rok największych wyborów, wtedy ją wyśmiałam, a dziś mówię, tak, miałaś racje.  

          Chcesz zmieniać świat? Zacznij od siebie.

          Z wielkim dziękuje dla ludzi(Kamil, Kuba, Asia, Pynia, Siasia, Bartek, Ada, Martyna),  którzy w tym roku zaistnieli w moim życiu.

         The end

Heavy In Your Arms

hydys

Świerzawa