'...aż w jedną krótka chwilę, pojmiesz, po co żyjesz!'

nie mam pojęcia kiedy ta chwila nadejdzie, bo już przyjęłam, że nie mogłam jej przegapić. więc wyczekuję udając wyluzowaną, oglądam się za siebie i rozmyślam. cóż... jeszcze nie doszłam do niczego dość konstruktywnego. chyba nie powinnam się martwić, więc tego nie robię jednak ciekawość i zniecierpliwienie biorą górę.

tydzień to poniedziałek i niedziela wieczór. no może czasem jeszcze piatek

nie mam czasu na czytanie, co sprawia, że czuję się mnniej lub bardziej niekomfortowo.

zauważyłam, że odnajduję spokuj w uporzadkowaniu. gubię się bez kalendarza, jestem nerwowa w zawalonym różnymi przedmiotami pomieszczeniu, nie wyobrażam sobie wyjścia na noc gdzieś bez szczoteczki i pewności, że jeśli pójdę spać nie zmarznę i nie będę głodna albo nie potrafię pracować w półcieniu na zawalonym biurku. ale nie martwi mnie to póki nie utrudnia mi to życia w formie opsesji

od jakiegoś czasu jak zahipnotyzowana wsłuchuję się w melodie muzyki klasycznej.

szczególnie upodobałam sobie Claude Debussy i Bethovena.

[pees:Banały są przyjemne dletego, że oszczędzają wysiłku głębszego zastanowienia]

[pees:jednoz moich ulubionych chodowsko-sienkowe]