donne moi ton coeur!                                              dryfując w bezbrzeżnych odchłaniach ludzkości

śpiewając o kwiatach

różanych

dyskurs prawiłem nad brzegiem morza

przez fale wciąż wgłąb spychany.

aż stopa zetknęła się z kolcem zawiści

aż kości przebiła na wskroś przemilczane

bo któż chciałby mówić o kościach śródstopia

które wielbione są i kochane?

nie! ja nie słyszę bo słyszeć nie mogę

okrzyków cierpienia i mrzonek ludzkości

w popiele ostało się człowiecze ciało

lecz niewzruszone zostały kości.

Lecz wtem ja patrzę, a tam ząb złoty

nie-ząb nieprawdziwy, lecz skory do zwierzeń

mówi że kocha, twierdzi że wierzy

lecz ja już kompletnie w nic nie wierzę

moje bezkreśnie puste emocje

kreślą ciemności w odmętach rozumu

bo cóż z rozumu, gdy umysł szwankuje

i cóż z bezmyślności? Gdy po kryjomu

duma uciekła, jest tuż za rogiem

spogląda na lustro swym wściekłym okiem

wściekłe, bo w lustro już patrzeć nie może

widzi jedynie morze i morze

morze wylało

rzeka ucieka

domy podmyte

świat się zawalił

trup na ulicy

kwiaty na trawie

trawa przerosła moje mniemanie.

holdyourcolor

Piekło