Nienawidzę tego ziarenka nadziei, którego nie potrafię się pozbyć. Szuka ono bezwstydnie luki w moim sercu, by brutalnie zagnieździć się i zacząć kiełkować. Podsycane esencja z własnych wyobrażeń i marzeń, będącą wytwoerem tak chorej instytucji jaką jest ludzka wyobraźnia, zacznie rosnąć w zastraszającym tempie. Na początku nie będzie mi ono przeszkadzało, w końcu jednak owa winorośl oplatać zaczyna cały organ zajmujący się pompowaniem krwi do całego ciała. Staje się bolesny. Zaczyna ściskać mocniej, jeśli nie dostaje tego, czego oczekuje. A nie dostaje. Jest ono przecież jedyną pozostałością po dawnym uczuciu. Zostałam ogołocona, zabrano mi wszystko, co uważałam za wartościowe, pozostawiając mnie jedynie z niezatartymi wspomnieniami, żywiącymi się łzami, by pozostać żywe. Łakną cierpienia i są żądne bólu. Najlepszym (i jedynym!) sposobem ich ekstrminacji jest zapomnienie. Prawdziwa izolacja od fałszu dawnych słów, słodkawej mieszaniny woni pseudomiłosnego uniesienia i mdłego zapachu jego wody kolońskiej oraz gestów i dotyków, które kiedyś wydawały się takie niewinne, a w rezultacie stały się częścią planu, którego, na szczęście, nie udało się zrealizować owym dłoniom, pracownikom groźniejszego zleceniodawcy.* Okłamywanie siebie nic nie da. Trzeba naprawdę wierzyć w cuda. Bo zapomnienie JEST CUDEM! To de facto kwintesencja cierpienia po stracie. Trzeba stare wspomnienia zastąpić nowymi. Tamte wrócą, ale nie będą już ranić, gdyż w sercu zabraknie miejsca , rosnąć będzie bowiem nowa nadzieja, która tym razem wyda plony. (Owocem owej nadziei będzie uczucie. Prawdziwe.) Stare otrzymają godne, właściwe dla nich miejsce w niewygodnym i niewielkim skrawku umysłu, na poddaszu ludzkiej świadomości, gdzie niczym w twierdzy będą strzeżone i katowane, jeśli nastąpi taka potrzeba, póki nie przestaną mnie nękać, dadzą spokój i pozwolą żyć mi moją miłością.


*Owe niebezpieczeństwo wynikało z mętliku spowodowanymi zamierzonymi działaniami na bezbronną psychikę. Dziś jestem uzbrojona, wówczas nie spodziewalam się żadnego ataku, nie przygotowałam żadnej amunicji.

_________________________________
Kontrastujące z moim obecnym samopoczuciem, gdyż dawno nie czułam się tak wspaniale. ;)

Dziękuję za słowa uznania i konstruktywną krytykę. Teksty piszę sama, bo taką mam potrzebę.

Specjalnie dla wiernych czytelników, będzie ich więcej. ;)
Dziękuję, bo to WY jesteście inspiracją, gdyż fragmenty nie są autobiograficzne, mimo, iż wykorzystuję nieliczne sytuacje z mojego życia. ;)

hellonatu, 17 lat

Kalisz