Kliknij dwa razy w pole notki, aby edytować

Tak , dodaję to zdjęcie żeby więcej osób tu weszło ;D

może przynajmniej część z was przeczyta to co chcę tu napisać.

Czy zastanawiałeś się kiedyś jak wygląda Twoja dusza?

Zapewnie nie raz. I nawet jeśli nie jesteś osobą wierzącą to nie zmienia faktu , że jesteś człowiekiem

i pragniesz dociec wszystkiego czego jeszcze nie wiesz , poznać swoje wnętrze i zaspokoić swoją ciekawość.

Do wniosków można dojść w kilka sekund.

Dusza... czyli to co nas wypełnia , czyni z nas istoty różnego pokroju..

ciekawe bądz nudne , piekne , brzydkie , dobre lub złe.

Zatem jak ona wygląda ? No właśnie , że nie wygląda.

I to właśnie czyni ją piekną. Nasza dusza nie posiada twarzy , wyglądu znanemu od dawna człowiekowi...

Nie można jej opisać żadnymi słowami.

Cielesność to oprawa - twarz , włosy , ubiór coś co raczej bardzo łatwo zdefiniowac , coś na co zwracamy uwagę

w pierwszej kolejności , jednak te rzeczy potrafią być mylne i niekiedy tracimy bardzo wiele nie zagłębiając się

w duszę drugiego człowieka , nie probując dociec kim on naprawde jest.

Pomyślcie sami... Gdy kogoś wspominacie bardziej interesuje was jego wygląd czy to co robił , czym się interesował i jakim był dobrym człowiekiem?

My małe istoty ludzkie z roku na rok wyglądamy całkiem inaczej , zmieniamy się.. kiedyś nadejdzie taki moment , że zmienimy się nie do poznania...

Wyobraźcie sobie spotkanie po latach , gdy oboje wyglądacie inaczej niż w młodości , czym wywołacie wspomnienia u drugiej osoby ? Przypominajac jej jak wyglądałeś/aś w tamtych czasach ? [ a co jeśli nie wyróżnialiście się z tłumu i byliście tak jak każdy inny człowiek , których mijacie setki na ulicy?] czy poprzez wspomnienie wspólnie przeżytych chwil ? Odpowiedźcie sobie sami.

Czasami spotykając ludzi to tu to tam , mam wrażenie [ i teraz tutaj pewnie wieksza część się obrazi*] , że jeśli mieliby oni takie same twarze i takie same głosy nie byłbym w stanie rozróżnić kto jest kim.

Smutne to troche prawda ?

I teraz zadaję sobie pytanie - czy ja też taki jestem ? Co jeśli stałoby się coś takiego jak w/w ? Czy moi przyjaciele odróżniliby mnie od tłumu innych ludzi ?

Nie wiem... , wiem że staram się robić wszystko żeby ludzie jednak nie oceniali mnie tylko po wyglądzie , ale też po tym jaki jestem , tam głęboko w środku.

Myślę , że Wy też powinniście sobie zadać takie pytania...

Czy aby napewno nie ogarnął Wami przysłowiowy wyścig szczurów ?

Czy nie staracie się być na siłe inni niestety tylko z wyglądu , zapominając o swojej duszy , swoim charakterze?

Nie neguję bycia "innym" (innym w cudzysłowie ponieważ tak naprawde jest nas tyle , że nikt nie wygląda indywidualnie ze swoja fryzurą , ubiorem czy czymkolwiek innym) z wyglądu..

Sam nie wyglądam tak jak wiekszość ludzi chodzących po ulicach , szczególnie w Polsce.

Inność jest modna!
Jednak, czy o to chodzi? Czy należy chodzić po mieście z wielkim transparentem z napisem Jestem Inny i kochajcie mnie wszyscy! ? Myślę, że nie.

Wielu ludzi na siłę stara się być innym równocześnie zapominajac kim tak naprawdę są.

Także nie bądzcie inni!

Bądzcie sobą !

 Najpiękniejsze jest to, co niewidoczne dla oczu.

Dlaczego tak bardzo cenimy miłość, przyjaźń, braterstwo? Po prostu, trudno jest je zdobyć, nie są dostępne dla wszystkich. Korporacje nie ogłaszają promocji na miłość, czy przetargu na przyjaciela. W czasach lenistwa, ogólnego rozprężenia moralnego na porządku dziennym ludzkość ma styczność z pięknie opakowanymi bublami, a prawdziwych diamentów mało kto szuka pod ziemią.

Wystarczy otworzyć oczy , zrozumieć pare podstawowych rzeczy a życie stanie się łatwiejsze.

I tutaj chciałbym zakończyć. Jeśli ktoś dobrnął do końca to z całego serca gratuluje wytrwałości.

With Jah bless !

*Jeśli poczułeś/aś się urażony w tym miejscu, istnieje szansa żeś taki o jakim mówił.

Pytanka standardowo tutaj - http://www.formspring.me/happyloserrr