słońce na wyspie Torcello

Chciała zapalić świeczkę czy kadzidełko, ale nie mogła znaleźć zapałek. Nieważne.

Nalała yerby. Święty Tomasz odpił swoją porcję, teraz mogła sobie dolać i pić spokojnie sama.

Dziwny był ten dzień.

Po kolei. Szczerze mówiąc, nie była w nastroju na żadne wyjazdy przed wyjazdem. A podczas samego pobytu w Wenecji odliczała dni do powrotu. Czuła się okropnie samotna i było jej zimno. Najlepsze momenty były gdy mogła pić kawę lub alkohol i jeść słodkie rzeczy, czyli że było chyba tak średnio. Wolała inne sposoby na poprawianie sobie humoru.

No a gdy już wróciła było i tak szaro. Ledwo poranne wcorajsze bieganie wydało jej się prawdziwie wesołe - świeciło słońce, no i wreszcie była w lesie, od jakiś dwóch czy trzech miesięcy.

A dziś prowadziła totalną wojnę. Wewnętrzne przemyślenia. Niby stary schemat, nurtujące - mieć/być, nie zawsze oczywiste, wybór życiowego celu, sposobu bycia. Niby wiedziała czego chce, ale czasem świat czynił przed jej oczyma tak wielki miraż, że wypadała z torów. Gdyby mogła raz na zawsze odciąć się od oglądania próżnego komercjalizmu, nadmiernej konsumpcji i jej ofiar, sama by nie wpadała w ten wir. Chętnie poświęciłaby się pracy na jakiejś farmie przy zwierzętach, czy też podróżowałaby po dzikim świecie. Ale cóż, było to dosyć nierealne, tym bardziej wobec jej przywiązania do tego, co miałą wokół siebie.

Czuła się dziś bardzo targana przez skrajne emocje, było jej ciężko i nic nie garnęło jej do działania. Ze stagnacji rodził się jakiś stan depresyjno-lękowy czy coś, na szczęście zupełnie przez przypadek znalazła piosenki Svavara Knútura i dzięki temu ospokoiła się choć trochę, otuliła ciepłem czegoś, jakiegoś uczucia, którego już dawno jej brakowało.

Zastanawiała się - czy to ona tak szybko pędziła, czy była to kwestia ociągającej się zimy, a może jedno i drugie?

haellica

Gdańsk