bieszczady

już chyba po raz trzeci w ciągu doby publikuję gdzieś to, ale zrozumiałam, ile w tym zdjęciu jest tego, czego mi bardzo potrzeba. jak się na nie patrzę to czuję smak lata, promienie słońca na skórze i ciepły wiatr we włosach, czuję młodość, niedbałość o strój, cudowną dalekość rzeczywistości. To, że było z kim iść i zbierać jagody i mówić nieznajomym "cześć" z wielkim uśmiechem, to, że tak piękny może być wschód słońca na górze i jeszcze wiele patosu czuję :)... Odkryte na nowo przy polerowaniu antyram hufcowych, w ogóle jak fajnie, że wzięliśmy dyżur właśnie teraz. Że myjemy sobie 3 hektary okien, ludzie przechodzą, my tańczymy, dzieci mówią "dzień dobry" i machają, podsklepowicze pytają "na jaki kolor malujecie okna?" i tak pięknie ogrzewa nas słońce. Że nie interesuje mnie szkoła, bo czuję, że jest tak mało ważna - oprócz odkrytej znów niedawno matematyki :p. Teraz tylko szukam w sobie chęci pisania po polsku i po angielsku. Jeszcze jakby do tego dołożyć zdolności łacińskie oraz portugalskie, byłoby bajerancko, ale że tak nie jest, trzeba będzie uczynić coś w tym kierunku.

Brakuje mi czasem czegoś w sobie, co by sprawiło, że wymyślę coś hardkorowego i zrobię to.

Póki co nie mam wątpliwości do rzeczy zamierzonych. Jest wiosenna energia, jakieś inny sposób przyjmowania rzeczywitości, i choć pozostaje refleksja, że tak naprawdę pewnie nigdy sie nie zmienię, to może choć odkryję w sobie warstwy jakiegoś dobra.

Uwielbiam pisać bloga. Ale muszę jeszcze wykreować nowy wspaniały świat.

Olá

glamgirl, 92 lata

Lublin