"Skuliłam się na kanapie i zamknęłam oczy.
Są ludzie, którzy czują sercem; są ludzie, którzy czują umysłem. Ale David, mój brat, posiadał myślące serce i bijący uczuciem umysł. Świat był dla niego niezachwianą harmonią. Odnajdywał zarówno ścieżki utkane z logiki, jak i te, które były wiedzione słodkimi głosikami i podszeptami emocji. Nigdy, nigdy się nie zagubił. Miał mapę swojego serca w głowie. Był niespotykaną hybrydą realizmu i stanu, który wykracza poza ludzką fizyczność.
Chociaż czasem ludzka fizyczność jest potrzebna, by scementować i usidlić to, co jest duchem, strzępkiem łatwo wymykającym się przez palce dni... Jest jak zamek, do którego potrzeba odpowiedniego klucza, który umiejętnie, z idealną precyzją dopasuje się do wszystkich przekładek. Taki klucz, jedynie doskonały, to klucz niematerialny.
Podobno uczucie rodzi się w umyśle. A czymże jest serce? Celą? Zamkniętą na kłódkę?
Więc mamy i zamek, do którego należy dopasować klucz."

Po dwóch godzinach geometrii analitycznej ciężko przerzucić się na literaturę klasy B.
Albo C. Albo D. Albo jakiejkolwiek litery z dna alfabetu.
Przynajmniej próbowałam trochę się odchamić na własną rękę.
Boże, to brzmi jak definicja partenogenezy <3.

A poza tym czeka mnie teraz walka z wiatrakami molami.
Lulz >.>

fresian

Szczecin