"Jack ze wściekłością kopnął krzesło, które leżało tuż obok mnie.
- Ogarnij się do cholery! Zabawiasz się w miłość z...
- Potworem? - Wtrąciłam.
Jack się zapowietrzył. Policzki drgały mu niebezpiecznie; wyglądał jak ryba wyjęta z wody.
- Zacznij opowiadać mi bajki, których nie znam, bo tracisz jedynie swój cenny czas. - Dodałam spokojnie. W gardle urosła mi wielka gula papierowego zmęczenia. Jeśli tak smakował zawód na drugiej osobie to kucharz, który przyrządził to danie nie był w istocie mistrzem w swoim fachu.
Powoli podniosłam się z podłogi i podeszłam do Jacka. Objęłam go za szyję. W oczach miałam szklanki, cała się trzęsłam i ledwo mogłam utrzymać równowagę. Przez moment zakręciło mi się w głowie, przez co zachwiałam się jak pijana; kuzyn złapał mnie w talii, a w jego oczach zabłysła słaba iskra troski.
- Wiesz, kiedy najłatwiej wmówić człowiekowi, że jest potworem? Gdy jest nieszczęśliwy. Wtedy chłonie wszelkie słowa niczym gąbka i uznaje je za jawną prawdę. Bo czuje się jak zepsuta zabawka, jak maszynka, której zatarły się tryby i potrzebuje smaru, aby ponownie ruszyć. I zaczyna wtłaczać w siebie tę całą truciznę, i staje się tą bestią, za którą się go uważa.
Jack spuścił wzrok.
- Jeżeli Raphael jest potworem, to w takim razie ja też nim jestem. I ty też. Każdy. Każdy jest bestią.
O Boże, jak blisko prawdy wtedy byłam.
Jack milczał. A potem zdjął moje ręce ze swoich ramion i powiedział:
- Nie. Nie jesteś potworem. Jesteś jedynie żałosna."

Patola się szerzy o_O.
Kolejny rozdział <3.