Nie szukam sztuki...

...by dała mi w kość. Lecz by mi tę kość zabrała.

Jak zdmuchnięcie kurzu w Twych wegetujących ramion,

do bezruchu przymuszonych klatki prętem.

Jak z powiek czujnych w senności, 

zdjęcie demona klątwy.

Jak z uszu szeptem wyzuty, 

schemat prawd prostokątny.

Jak na skórze zmysłobójczej wysysa,

harmider myśli bodźców zamętem.

Kraksa codzienna za nocy zakrętem.

Tak snuć się po głowy Twojej ulicach.

Twe sznurowadła splątane szyfrując.

Asfaltu srebszyste whisky,

z sekundą na karku spijając.

I  każdy słońca wybuch,

syzyfem pod skórą sprzątać.
A te sznurowadła, ja będę mogła tylko...

Rozsupłac...

Lub szyderczo splątać. 

fokusiara

Wałcz