"Blondyn o niebieskich oczach, cudowny - przyjaźniliśmy się,

jednakże coś zawsze utrudniało nam spotkania.

Pewnego pięknego, jesiennego dnia umówiliśmy się w miejskim parku,

przyszedł punktualnie.

' Piwo czy spacer?' - zapytałam.

' Spacer ' - odrzekł i wysłał do mnie, swój najpiękniejszy uśmiech.

Poszliśmy na pobliskie pola, nad strumykiem biegnącym przez nie,

stanęliśmy, konwersacja trwała w najlepsze, gdy zamilkłam.

On patrzył w moje oczy jak opętany,

więc moje policzki nabrały czerwonej barwy,

to u mnie takie normalne.

Nie wiem jak zdobyłam się na to,

by go przytulić, lecz chwilę później odskoczyłam.

Ku mojej radości poczułam jego rękę na mojej talii,

i dostrzegłam usta zbliżające się do moich warg.

Jak dobrze, że nie wiedział,

o najskrytszym marzeniu,

które właśnie spełnił."

Zdjęcie, cóż, lubię je.

Wywołuje na mej twarzy szeroki uśmiech.

Tak, tak, tak.

Tymczasem dobranoc wszystkim