be nice'n say hello to Madz

No czeeeść...

Mam dziś dobry dzień.

Wstałam rano niewyspana maksymalnie, ale to nic. Poszłam do szkoły, napisałam koło z historii angielskiego, co zajęło mi jakieś 30 minut, oddałam opinion essay i wróciłam do akademika kupując po drodze zapas kawy i oczywiście kisiel.

Miałam do tej pory odwalić kawał dobrej roboty, ale coś mnie wciągnęło. Ktoś mnie wciągnął...

No dobra - wciągnęło mnie coś, co ktoś mówił.

Nick Vujcic

Nie będę streszczać. Chcecie wiedzieć co mówił, posłuchajcie:

>

Robi wrażenie.

Znowu mam tak, że chcę napisać dużo, a nie wiem ani co, ani jak.

Wszystko jest ostatnio takie przewspaniałe, takie cudowne. Ale - tak zawsze to cholerne ale - gdzieś w środku mam pewne obawy. Że być może zwyczajnie się nie nadaję. Że zrobię ten jeden, mały błąd, który wszystko przekreśli. Tak bardzo się boję, że stracę coś bardzo ważnego. I to nie jest kwestia tego, czy wierzę, czy nie. Wierzę. Boję się tylko dlatego, że tracąc to, co mam teraz straciłabym sens życia. Sens, którego tak długo szukałam.

I wiem, że blog to nie miejsce na takie słowa. Ale I don't care. I tak nikt tego nie czyta...

Life is worth leaving when you find the purpose!

Dawid ;*

exasperated

Skarszewy