Nieznośna lekkość bytu.

Mówią mi rusz na przód! Ruszam, ale zaraz robię dwa kroki do tyłu. Ludzie nie rozumieją dlaczego wciąż trwam w pustce. Dlaczego zadręczam się poczuciem winy. Nie rozumieją dopóki sami nie zaznają tak przerażającej ciszy, która nadchodzi w chwilach samotności, gdy wszyscy dookoła napawają się swoim szczęściem. Na siłę próbuję szukać szczęścia, chwytam się z całej siły sytuacji, która może spowodować prawdziwy i szczery uśmiech. Myślałam, że zaznałam w pełni życia, złapałam Pana Boga za nogi. Jakże wszystko jest ulotne. 

Staram się żyć, urozmaicać sobie czas. Odstawiam alkohol do kąta. Moment upojenia tylko przez chwilę pozwala mi na oderwanie się od rzeczywistości, ale w takich chwilach jak ta przechodzę kaca moralnego. 

Obwiniam się za swój charakter. 

To jest jak rak. Chora głowa, chore myśli.

Tragedy 
When the feeling's gone and you can't go on 
It's tragedy 
When the morning cries and you don't know why 
It's hard to bear 
With no-one to love you you're 
goin' nowhere 
Tragedy 
When you lose control and you got no soul 
It's tragedy 
When the morning cries and you don't know why 
It's hard to bear 
With no-one beside you you're 
goin' nowhere 
When the feeling's gone and you can't go on 

Paulina

etjuliette, 19 lat

Szczecin